zaterdag 12 november 2016

Verslag leesgroep - 8 november 2016 : Dertig dagen (Verbeke)


Dertig dagen van Annelies Verbeke alsnog met onderscheiding?


Na Dertig dagen, uitgebracht in 2015,  mocht Annelies Verbeke eindelijk wat literaire prijzenpluimen op haar hoed steken. Eindelijk, inderdaad. Slaap!, haar debuut eind 2003 met 75 000 verkochte exemplaren,  mocht immers gerust overdonderend genoemd worden. Wat daarna volgde viel eerder tussen de plooien. Toch bleef de in Gent residerende Brusselse onverdroten aan haar roem werken met  kortverhalen, scenario’s voor toneel, columns, verhalenbundels en nu en dan een roman die steevast het predicaat net niet mee kreeg.  

Tot ze gevraagd werd om voor het overheidsproject ‘300 jaar grens’ een jaar lang een blog te schrijven, daardoor onze eigenste regio en Frans-Vlaanderen, maar vooral hun bewoners leerde kennen en meteen de ingrediënten beet had voor een meer voldragen worp.  Doorheen het verhaal van Alphonse Badji, schilder/luisteraar maar vooral goed mens,  wordt dan ook de ziel van Jan de westhoeker blootgelegd en plaatselijke curiosa breeduit beschreven. Vakkundig worden verdrietige, grappige en ontroerende geschiedenissen uitgesponnen en met elkaar verbonden, sterk gekruid met migrantenleed, depressies, discriminatie en meer dan een handvol andere menselijke onvolkomenheden. Dit alles verpakt in barokke zinnen, uitbundig gebruik makend van symboliek en hier en daar een absurdistische toets.

Overigens werd gauw duidelijk gemaakt dat Verbekes uitbundige pen niet door iedereen werd gesmaakt, wat meteen de aanzet bleek van nog maar eens een gesmaakte samenkomst. Ook nu weer toonde de leesgroep zich van haar beste zijde. Afwijkende zienswijzen stemden anderen tot nadenken, aparte stellingen deden eerdere visies kantelen. Zo werden Verbekes scherpe observaties van omgevingen in de verf gezet, terwijl anderen deze als Vlaanderen Vakantieland kapittelden.  Net zoals sommigen het een positief boek vonden, terwijl anderen eerder aan een veelkantig noodlotsdrama dachten, gemakshalve naar een dramatisch einde afglijdend.

Of we mogen  gewagen van een overwegend positief eindverdict? Laten we het er bij houden dat dit ergens bleef haperen tussen een ruim voldoende en onderscheiding.             

De volgende bijeenkomst werd op woensdagavond 1 februari vastgelegd. De levenden herstellen van Maylis de Kerangal kreeg het fiat. 


zondag 6 november 2016

Beluisterd : Paternoster

Zou dat niets voor jou zijn ?
Als een jonge collega dit zegt als hij je een cd aanreikt, dan weet je hoe laat het is - of beter hoe oud je bent !
En ja, dit is zeker iets voor mij - Paternoster (van de gelijknamige groep, LP uit 1972 - je betaalt er nu ongeveer 8000 € voor....). Oostenrijkers (en geen Belgen, de titel is overigens Latijn natuurlijk), waar bitter weinig over te vinden is - ze hebben later niet veel meer van zich laten horen.
Maar wat een muziek !
De beste manier om je een dik halfuur lang 40 jaar jonger te laten voelen. Super-orgel, intrigerende stem, scherpe ritmes.
Een pareltje !

vrijdag 4 november 2016

Nu en dan een gedicht : Luuk Gruwez

Momenteel kunt u in het In Flanders Fields Museum terecht voor de merkwaardige en hoogst interessante tentoonstelling "De Geschreven Oorlog".
Naar aanleiding daarvan laten we u hier meelezen uit de bundel van Luuk Gruwez "De eindelozen".

Helden

Het was nu wachten op de weergalozen,
of ze uiteindelijk zouden komen.
Waar hadden zij per slot voor gekozen ?
Er lag een vette mist over de velden

en verderop stond nog een schuur in brand
die je niet eens kon zien, uitsluitend ruiken.
En niemand vond dat hij de klok moest luiden.
Waar wij de uren en minuten telden,

bevonden zij zich eensklaps pal voor ons 
met al hun littekens als decoraties,
zoveel kleiner zelfs dan jij en ik.
Enkel dwergen, nergens helden.

Uit : De eindelozen (De Arbeiderspers, 2015)