maandag 30 mei 2016

Verslag leesgroepavond 25 mei 2016 - De onervarenen (Joke van Leeuwen)



Gejuich uit alle hoeken

De in Antwerpen wonende Nederlandse Joke van Leeuwen, grande dame binnen de jeugdliteratuur en grossierend in literaire en grafische prijzen, moet onderhand een en ander gewoon zijn wanneer het op geroemd worden aankomt. Toch zou het me verbaasd hebben mocht ze niet de minste blijk van verrukking hebben getoond bij het aanhoren van een dergelijke hoeveelheid lof tijdens de jongste leesgroepbijeenkomst.  Haar Onervarenen is dan ook een meer dan beklijvend boek. Dat van Leeuwen een zowel karige als poĆ«tische stijl hanteert waarin werkelijk elk woord op zijn plaats staat, doet de rest.
Het verhaal van Odile, geklemd, tussen haar onconventionele, vrijgevochten moeder en haar rigide, aan het oude en de Enige  vastklampende echtgenoot, is er een van mislukking, macht, bedrog, tragiek, dood en verderf. Maar ook van dromen, hartstocht, trouw en zelfopoffering. Alle aanwezigen stoorden er zich overigens niet aan dat Joke van Leeuwen niet vertelt uit welke plaats haar hoofdfiguren komen en in welk oord ze precies terechtkomen. Ook nogal wat andere zaken laat deze omni- getalenteerde dame  in het midden.  “Dat zal ze gedaan hebben om haar roman een universeler perspectief te geven”, klinkt het.  Mensen, vluchtend voor kommer en kwel, die aangetrokken door een belofte op een beter leven, migreren naar een hun totaal onbekende streek, dit komt ons bekend voor. Migratie is inderdaad van alle volkeren en van alle tijden, de valkuilen daarvan ook.

Dat alles wordt beschreven in hoekige, aangrijpende beelden. Krachtige zinnen, veelal kort en gevat,  andere van ontzettende weelderigheid, af en toe doorspekt met mooie, ouderwetse woorden en uitdrukkingen (van een stommeknecht hadden er een paar gehoord, veesten en de fonoren begieten was andere koek). En het mag gezegd dat van Leeuwen in dit krachtige boek heerlijk op dreef is, met zichtbaar genoegen steeds maar nieuwe elementen aan een  menselijke catastrofe toevoegend, opgediend in de nu eens licht sardonische, dan weer eerder berustende toon die ze Odile heeft toebedeeld.  Daarom voor eens en voor altijd: De Onervarenen van Joke van Leeuwen is minstens  een bijzonder sterk boek te noemen, dat niemand onberoerd zal laten. Zeg dat de leesgroep het gezegd heeft.


Met Gifvan de Argentijnse Samanta Schweblin krijgt de leesgroep een, aldus Knack, dystopische novelle, annex  heftige, schokkende roman van glasheldere schoonheid op ons bord.  Afspraak woensdag 24 augustus om 19u30. Maar eerst die zomer. 



(ED)

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen