zaterdag 16 mei 2015

Gelezen : Een verdomd goede jeugdschrijfster (Koenraad Goudeseune)

Twee bekentenissen.
Eén. Ik schrijf hier niet vaak over Nederlandstalige literatuur. En daar is minstens één goede reden voor - er zijn zo bijzonder veel interessante anderstalige boeken waar ik heel even de aandacht voor wil vragen. Bovendien lees ik gewoon te weinig - en ik wil mijn tijd goed besteden. Lees ik dan eens iets in het Nederlands - zoals onlangs "De zomer hou je ook niet tegen" van Dimitri Verhulst (hier en daar bijzonder lovend onthaald) - dan valt dat toch geweldig tegen. Het boekje kreeg je gratis - en zelfs dat was nog te duur.
Twee. Koenraad Goudeseune en ik zullen nooit samen een weekendje gaan vissen.

Koenraad Goudeseune dus. Geboren in Ieper. Naar school gegaan in Boezinge. Ook bij meester Georges. Vuile was.
En hij was in 2012 in onze bib te gast - de dag vóór Gedichtendag. En wij schreven al over hem in deze blog. Hij schreef zelf ook over de Ieperse bibliotheek in één van zijn brievenboeken. Toch minstens één zin.

Goudeseune schrijft poëzie. Af en toe wordt dit eens opgemerkt - ook wel eens bekroond. Maar veelal blijft hij ook met zijn gedichten onder de radar. Ten onrechte. Lees maar eens : "Het probleem met mensen die naar zee gaan".

Hij schrijft ook proza. En kruipt dan in de huid van een miskend auteur die taxi-chauffeur is en die schrijft over een miskend auteur die taxi-chauffeur is. Helemaal niet autobiografisch - trouwens er is niks mis mee met autobiografisch schrijven - als het maar niet de hele tijd over zichzelf gaat maar ook over mij en over jou - de lezers. En over de wereld. Goudeseune kan verdorie schrijven. En in plooibaar, soepel, strak, beeldend Nederlands - niet in geforceerd Vlaams dat naar Conscience ruikt.

"Een verdomd goede jeugdschrijfster - en andere verhalen" - opent met een brief aan zijn uitgever. Grappig en wrang - en zo zijn de meeste verhalen. En ik ben blij dat de schrijver ook na zijn hartaanval - toch na de hartaanval van die taxi-chauffeur die over zijn schrijven schrijft - grappig en wrang is blijven schrijven. Vrolijk word je daar niet van - maar toch is een glimlach nooit ver weg.

En ook dit nog - ik hou van boeken die mij naar andere boeken leiden. Intussen ben ik dan ook begonnen met Richard Yates. En ik hoop van u hetzelfde.

De volgende keer een stukje over de oorlog.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen