vrijdag 26 september 2014

Leesgroepverslag : ‘Elegant als een egel’ (Muriel Barbery)


Een ideaal boek voor een leesgroep.  Renée Michel, hoofdpersonage van ‘Elegant als een egel’, is immers ook een fervente lezeres.  Ze beperkt zich niet tot de ‘grote’ literatuur (met een voorkeur voor Russische pennenvruchten van vóór 1910), maar is ook niet vies van een detective van Connelly of Mankell.  Bovendien leest ze af en toe filosofie : Kant, Husserl en zijn fenomenologie komen in het boek aan bod.
Het eerste deel van het boek is dan ook niet zo makkelijk te lezen.  Ze gaat in op de fenomenologie en besluit dat het niet haar kopje thee is (groene thee geniet haar voorkeur).  Sommige lezers sloegen dit deel dan ook over wegens te zwaar op de hand en beperkten zich tot het verhaal dat nadien op gang komt.  Een eerste vraag tijdens het gesprek was dan ook of die filosofie echt essentieel is voor het begrip van het boek.
Met die voorkeur voor lezen en films (Japanse) is Renée Michel dan ook geen doordeweekse conciërge.  Haar beroep is eerder een manier om zich te camoufleren, om niet op te vallen in de omgeving waar ze woont, een appartementsgebouw vol rijke lui.  Daar hoort ook Paloma bij, de 12-jarige dochter van een politicus die genoeg heeft van het dagelijks leven dat ze meemaakt (moeder in psychoanalyse, afwezige vader, zus met smetvrees…) en van plan is om op haar dertiende verjaardag zelfmoord te plegen.  In het boek hoor je bijgevolg twee stemmen : enerzijds Renée die over haar wedervaren en lectuur vertelt en Paloma die in een dagboek haar nogal cynische kijk op het leven neerpent, maar toch op zoek gaat naar iets wat het leven de moeite waard kan maken.
De aankomst van een nieuwe inwoner haalt beide hoofdpersonages uit hun ‘schuilplaats’.  De rijke Japanner Kakuro Ozu koopt een vrijgekomen argument en al bij de eerste ontmoeting met Renée is het prijs : hij ontdekt haar ‘geheim’…  Het vervolg zal ik u niet verklappen.
‘Elegant als een egel’ was in Frankrijk een bestseller (maar hebben al die kopers het boek helemaal doorworsteld, vroegen we ons af).  En ook in het Engelse taalgebied, bijvoorbeeld, deed het boek van Muriel Barbery het goed.  Een verfilming kon dan ook niet uitblijven.  En het moet gezegd : regisseur Mona Ahache kweet zich behoorlijk van haar taak.  Om te weten hoe ze het dagboek van Paloma in de film vertaalt, moet u wel zelf naar de bib komen en de dvd ontlenen (of wachten tot hij op tv getoond wordt)…
Kortom : de meningen waren (eens te meer) verdeeld.  Een deel ven de groep apprecieerde het boek, maar anderen vonden toch dat de schrijfster te veel haar kennis etaleerde (Barbery is dan ook professor filosofie met een passie voor Japan).

Op woensdag 26 november om 19.30 komt onze groep weer samen om op gemoedelijke wijze over een boek te praten.  Dan ligt ‘Een handvol sneeuw’ van de Duitse schrijfster Jenny Erpenbeck op tafel (naast het glas wijn).

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen