dinsdag 25 februari 2014

Leesgroep : Lief leven (Alice Munro)



Kortverhalen zijn niet echt populair, het wordt een beetje als een minderwaardig genre beschouwd, een opstapje naar de roman.  Het is dan ook pas de derde keer dat we met de leesgroep verhalen lezen.  Na de verhalen die Kader Abdolah in het begin van zijn carrière schreef (ja, zo lang is de groep al actief) en ‘Short cuts’ van Raymond Carver, namen we nu het werk van Alice Munro onder de loep.  Naar aanleiding van de toekenning van de Nobelprijs voor literatuur vorig jaar, lazen we ‘Lief leven’. 
Haar verhalen zijn in meerdere opzichten merkwaardig.  Zo zijn ze lang voor een kort verhaal, om en bij de dertig bladzijden.  De meeste schrijvers beperken zich tot een bladzijde of tien of minder.  Of tot een halve bladzijde.  Dan spreken we van een zkv, een ‘zeer kort verhaal’ (in ons taalgebied is A.L. Snijders een specialist ter zake).
Munro gaat in haar verhalen ook op een merkwaardige manier met de tijd om.  In plaats van het tijdsverloop te beperken, zoals haar collega-verhalenschrijvers, begint Alice Munro op een bepaald moment om dan terug te keren in de tijd en de voorgeschiedenis van een personage te schetsen of blikt ze vooruit, zelfs buiten het kader van het verhaal…
Zo groeien haar verhalen uit tot kleine romans.  In een interview geeft ze toe dat ze ooit ook droomde van het schrijven van een grote roman, maar dat het er gewoon niet in zat…  Ze stelde zich dan tevreden met het verhaal, met het bekroonde resultaat...
En wat vonden de lezers ervan ?  Kortverhalen lees je niet als een roman.  Je kan je er niet zo door laten meeslepen.  Plots is het verhaal voorbij en kan je niet direct beginnen aan het volgende.  Je moet een pauze laten om wat je las, te laten bezinken (of te herlezen ?).  Er is ook dikwijls een open einde, waardoor je met vragen blijft zitten…  Het verhaal vraagt dan ook een ‘actieve’ lezer, zoals Zwagerman het in zijn inleiding op ‘De Nederlandse en Vlaamse literatuur vanaf 1880 in 250 verhalen’ formuleert.
Toch was er behoorlijk wat enthousiasme bij de leden van de groep.  De kennismaking met Munro heeft een paar lezers tot het kortverhaal bekeerd.  Vooral de ‘natuurlijke’ toon waarop ze vertelt, maakte indruk.  Maar toch ook hier en daar wat bedenkingen : soms lijkt het wat variatie op een thema (man, vrouw, minnaar, kind in verschillende combinaties…), de vertaling liet hier en daar te wensen over…  Of ze de Nobelprijs verdiende ?  Daar was niet iedereen het mee eens…

De volgende afspraak is op woensdag 14 mei om 19u30.  Dan hebben we het over ‘Gelukkige slaven’ van Tom Lanoye.

En…er is nog altijd plaats voor bijkomende lezers.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen