donderdag 11 april 2013

Nu en dan een gedicht : Iris Brunia

-sneller, sneller-

Ik hou een haan ondersteboven
dwing je zijn veren uit te trekken
om te laten zien dat daarna
heus niets veranderd is
Je klemt een speeldoosje in je hand
alle klokken luiden
Je draait het
sneller, steeds sneller in het rond

Je zegt dat de oceaan zich oprolt
omdat ze in foetus liggen wil
maar dan groter wordt
en kwaad zich afbeult
tot haar draagkracht terugzakt

Uit : Laten wij mijn lichaam delen (De Harmonie, 2013)

(Genomineerd voor de C.Buddingh'Prijs)


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen