dinsdag 20 november 2012

Gelezen : Barbe bleue (Amélie Nothomb)

Amélie Nothomb...je kunt er je klok op juist zetten, of toch alvast je kalender. Elk jaar tegen het najaar aan komt ze met een nieuwe roman - de laatste tijd eerder een romannetje. En ja, ik kijk er telkens naar uit. Ze heeft een aantal uitstekende titels op haar palmarès : Stupeur et tremblements, Le sabotage amoureux etc. Daarom ook dit keer benieuwd of 2012 een "grand cru" oplevert of helaas opnieuw een beetje tegenvalt.
Barbe bleue - jawel de inspiratie komt uit het aloude verhaal van Blauwbaard en zijn vele vrouwen - begint alvast veelbelovend. Nothomb schrijft sprankelende dialogen- net zo sprankelend als de champagne die ook in ander werk van haar een belangrijke rol speelt. Maar vlug vergaat het een beetje in algemeenheden - en glijdt de tekst af naar een einde dat flink rammelt - helaas alweer... De voorbije jaren lijkt Amélie goed op dreef tot ze haar verhaal wil afronden. En dan denk je telkens weer : et alors ? Ook dit kleine boekje is best aardig - maar nergens ontroerend, nergens pijnlijk, nergens belangrijk.
Maar goed. Ik kan Amélie Nothomb wel één en ander vergeven (zelfs haar extravagante hoeden). Ik zag ze een paar jaar geleden op de Zwarteberg - en ze bleek bijzonder toegankelijk, bleef een paar uur doorgaan met signeren en babbelen met de fans. En bovendien stond ze toe dat er een reus werd gemaakt naar haar beeltenis. Sympathiek dus. Maar volgend najaar verwacht ik van haar toch weer een roman met meer body.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen