donderdag 10 februari 2011

Beluisterd : Ben Folds - Nick Hornby

Lees- en luistervoer op één schijf : Lonely Avenue : Ben Folds adds music and melody to Nick Hornby’s words


Muziek en literatuur, het is geen evident huwelijk. In ‘Kalme chaos’ van Sandro Veronesi komt Radiohead uitgebreid aan bod en ook Haruki Murakami verwijst in zijn boeken dikwijls naar muziek (The Beatles, Leos Janacek, e.a.). Aan de andere kant kan ik me een cd voor de geest halen waarop Hector Zazou en anderen aan de slag gaan met teksten van Rimbaud. Tot een echte samenwerking tussen songsmid en schrijver komt het evenwel zelden. U2 en Salman Rushdie schreven samen ‘The ground beneath her feet’, maar andere voorbeelden schieten me niet direct te binnen.

Maar nu is er ‘Lonely Avenue’ een interessante samenwerking tussen de Britse componist Ben Folds en de al even Britse schrijver Nick Hornby (High fidelity e.a.). Als een schrijver zich aan songs waagt ligt het voor de hand dat de teksten boeiender zullen zijn dan ‘Love, love me do…’. Ze zijn niet echt ingewikkeld, maar met eenvoudige regels vertelt Hornby korte verhaaltjes over een zanger op leeftijd, de verjaardag van een meisje wiens ouders gescheiden zijn, de vader van de kleinzoon van Sarah Palin...

Bijgevolg zal de songsmid van dienst zijn beste beentje moeten voorzetten om er popsongs van te maken. Maar Ben Folds kwijt zich uitstekend van zijn taak. Met Hornby’s teksten creëert hij klassieke songs die boordevol verwijzingen zitten naar een halve eeuw popmuziek (de jonge Costello, Burt Bacharach, XTC), maar toch een eigen gezicht krijgen...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen